UKIERUNKOWANIE NA ODBIORCĘ

Najbardziej prostą formą działania w stosunku do oddalonego od­biorcy jest ukierunkowanie na odbiorcę, które może być bezpośrednie lub pośrednie. O bezpośrednim ukierunkowaniu na odbiorcę mówimy, kiedy producent-nadawca staje przed kamerą i do niej mówi, a odbiorca ma wrażenie, że mówi on do niego. Taka mowa nadawcy jest monologiem skierowanym do nieokreślonej liczby nieobecnych odbiorców. Przykła­dem bezpośredniego ukierunkowania na odbiorcę będzie tradycyjna for­ma programu informacyjnego, kiedy spiker siedzi przed kamerą i czyta uprzednio przygotowany tekst. Jest to forma dosyć surowa i w obecnych czasach rzadko stosowana w postaci niezmodyfikowanej. Spiker jest czę­sto umieszczany wśród innych spikerów, którzy momentami włączają się z komentarzem lub uzupełnieniem, lub program prowadzi para spikerów, co daje możliwość złamania konwencji monotonnego monologu przez zainicjowanie dialogu między prowadzącymi. Wykorzystuje się także ma­teriał filmowy, który ma przyciągnąć uwagę odbiorcy i zapewnić obra­zową alternatywę dla „gadających głów”. Fasada transmisji również zo­stała zmodyfikowana. Czasem ścianę za czytającym wiadomości zastępu­je szyba, tak by telewidzowie widzieli w tle pracę redakcji. Zastąpienie ściany szklaną taflą jest próbą zmiany granicy między fasadą a kulisami zachowań związanych ze sferą produkcji. Pozwala ona widzowi zobaczyć, lecz nie usłyszeć (poza nielicznymi stłumionymi odgłosami dzwoniących telefonów), zachowania zespołu przygotowującego newsy, co może nieco rozwiać wizyjną nudę bezpośredniej orientacji na odbiorcę.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj ! Nazywam się Karoliną Ziątecka na co dzień studiuje komunikacje społeczna na uniwersyteckie Warszawskim. Ten blog to moja pasja. Mam nadzieję, że wpisy jakie tutaj znajdziesz będą Ci się podobały i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.