MIEJSCOWE DIALEKTY

Ponieważ w XVI w. czytelnictwo bardzo się rozpowszechniło, zaczęło się pojawiać więcej książek w językach i dialektach miejscowych niż po łacinie. Drukarze i wydawcy coraz częściej kierowali swoje wydawnictwa do konkretnych grup narodowych, które potrafiły czytać po niemiecku, angielsku czy francusku. Coraz częstsze korzystanie z języków narodo­wych wywołało próby ujednolicenia ich. Z myślą o ujednoliceniu pisowni, słownictwa i gramatyki wydano wiele słowników i gramatyk języka niemieckiego. W narodowych tradycjach literackich dało się zauważyć dążenie do osiągnięcia szczególnego charakteru narodowego. W XVI i XVII w. łacinę wykorzystywano wciąż jako język publikacji naukowych, dyplomacji oraz oficjalny język Kościoła katolickiego. Jednakże już z końcem XVII w. w prawie całej Europie musiała ona ustąpić miejsca językom narodowym. Przez pewien czas w dyplomacji i w nauce zastępował łacinę język francuski, lecz nigdy nie osiągnął tak prominent­nego znaczenia. Dopiero z początkiem XX w. język francuski został zastąpiony przez angielski jako język globalnego, międzynarodowego komunikowania.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj ! Nazywam się Karoliną Ziątecka na co dzień studiuje komunikacje społeczna na uniwersyteckie Warszawskim. Ten blog to moja pasja. Mam nadzieję, że wpisy jakie tutaj znajdziesz będą Ci się podobały i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.